در قاره آسیا فقط و فقط یک کشور است که انگشت به نشان تمام کشورهای بیگانه است و هرکس نام این کشور را می شنود؛ بی اختیار در باره ی آن به فکر فرو می رود . ایران! چه نام قشنگی! این نام دلنشین، خاطره ها و خیالهایی را برمی انگیزد که یاد آنها همچون چشمه، پیوسته جاری و زلال است. ایرانیان سحرخیزانی هستند که پیش از خورشید، طلوع می کنند و با تلاش خود به زندگی، گرمی و گوارائی می بخشند. ایران را به حق کشور چهار فصل می نامند.کشوری که وقتی در دامنه کوه های سر بلندش اسکی می کنی .اگر همان لحظه در سواحل یا جزیره های جنوبی اش باشی.می توانی در آب های گرمش شنا کنی. کشوری که اگر در هر روزی از روزهای سال نیت سفر کنی

امتحان ساعت امتحان بود . تنبلی و سستی در درس خواندن ، کار دستم داده بود و اضطراب سراپای وجودم را فراگرفته بود . چه کنم ؟ هر لحظه فکری به ذهنم می آمد . آخر تصمیم خودم را گرفتم . کتاب درسی را در کشوی میز گذاشته و باظرافت تمام آن را طوری قرار دادم که نه کسی متوجه شود و نه به هنگام استفاده دچار مشکل شوم . لحظه ای احساس آرامش کردم . معلم وارد کلاس شد و برگه های سوال را توزیع کرد . همه آماده ی امتحان بودیم . اما ناگهان او بچه های کلاس را غافلگیر کرد . آهسته آهسته به سوی تخته سیاه رفت و آیه ای کوتاه از کتاب بزرگ آسمانی را بر روی آن نوشت : الم یعلم بان الله یری سپس رو به ما کرد و تنها یک کلام گفت : آخ

باختن در لیگ بدترین احساس دنیاست . به خصوص نماینده ی زیباترین رنگ دنیا نتونه باعث افتخار بهترین باشرف ، باغیرت و متین ترین هواداران دنیا بشه . باختیم ؛اما همون جوری که رنگ قرمز کمرنگ هم بشه ، همون قرمزیه که اول بوده ، ماهم با دل و جون پرسپولیسی می مونیم و به تیممون افتخار می کنیم و با بردهامون آسمون فوتبال ایران رو دوباره قرمز می کنیم . perspolis دوستت داریم و بهت افتخار می کنیم . زنده باد : perspolis